به او مىگيرد ، به خوبى مىتوان به توطئه‌ى بنى عبّاس در اين قضيه پى برد . نعيم به فضل مىگويد : « اگر منظور تو گرفتن حكومت از عبّاسيان و سپردن آن به آل على ( ع ) است ، چرا زمينه را براى حكومت كسرائى فراهم مىكنى ؟ » 3 گفتيم ، شورش‌ها و نبردهاى علويان در ايام اموى و عبّاسى ، هارون و مأمون را بر آن داشت تا در مقابل علويان روشى ديگر برگزينند . بنابه گفته‌ى مؤلف كتاب « الامامة و السيّاسة » ، هادى به فرزندش هارون وصيّت كرد كه در برابر اهل بيت پيامبر ( ص ) روش مسالمت‌آميز برگزيند . 4 جعفر بن يحيى برمكى هم او را در اين كار به اين امر تشويق و تشجيع مىكرد . مىتوان گفت رشيد دولت « آشتى ملى ! » تشكيل داده بود . برمبناى همين سياست ، تمام انقلابيون علوى را كه در بغداد دربند بودند ، جز يك تن به نام عبّاس بن حسن بن عبد اللّه بن على بن ابى طالب ، آزاد كرد و به مدينه فرستاد . 5 سياست آشتى ملى هارون ، نتوانست شعله‌ى فروزان انقلاب‌هاى علوى را فرونشانده يا خاموش كند . ديرى نپاييد كه يحيى بن عبد اللّه كه از نبرد « فخ » جان به‌در برده و متوارى بود ، با تشكّل مجدّد ، در ناحيه‌ى ديلم قيام كرد . 6 امام موسى كاظم ( ع ) و حكومت عبّاسى دو عامل اساسى باعث شد تا حكومت عبّاسيان ، امام ( ع ) را زندانى كرده و از فعاليّت آزاد او جلوگيرى كند : 1 - تأييد واقعه‌ى فخ و حمايت از آن . 2 - ارتباط با علويان و حمايت مادّى و معنوى از آنان و هجوم مردم به سوى امام ( ع ) كه مىرفت تا نطفه‌ى يك انقلاب تمام‌عيار بسته شود . مورّخان نوشته‌اند : « سخن‌چينان و خبرگزاران به رشيد رساندند كه مردم خمس اموالشان را به سوى موسى بن جعفر ( ع ) مىبرند و به امامت و رهبرى او اعتقاد دارند و او هم در تدارك خروج عليه توست . سخن‌هاى ديگر به هارون گفتند ، تا اهميّت مسأله و حسّاسيّت موضوع بيش از پيش او را ، ناراحت كرد » . 7